चेली खोज्न दिल्ली पुग्दा
दुई वर्ष अघि एक युवती भारतमा बेचिएको सूचना पाएपछि हामीले उद्धारको लागि पहल सुरु गर्यौं । दिल्लीबाट पनि देहरादुन बेचिसकेको अवस्थामा उनको उद्धार गर्न हामी सफल भयौं ।
उनलाई बेच्न लैजाने दुईजना विरुद्ध महानगरीय प्रहरी प्रभाग भक्तपुरमा मुद्धा दर्ता भयो । मुद्धा दर्ता पश्चात उनलाई राखेको अपार्टमेन्टमा अन्य युवतीहरू पनि रहेको भन्ने सूचना प्राप्त भएपछि हामी पुनः दिल्ली पुग्यौं ।
त्यस क्रममा हामीले अर्को विशेष सूचना प्राप्त पायौं । नेपालबाट वैदेशिक रोजगारीको लागि भन्दै भारत हँुदै बिभिन्न खाडी मुलुक पुर्याउने एउटा गिरोहले नेपाली महिलाहरूलाई श्रीलंका ट्रान्जीट बनाउँदै सिरिया, ईराक जस्ता मुलुकहरूमा पुरयाउने गरेको रहेछ ।
त्यो सूचनाको आधारमा ११ युवतीको उद्धार गर्यौ । र नेपाल फर्केपछि उनीहरूलाई लैजाने विरुद्ध जिल्ला अदालत काठमाडौमा मुद्दा दर्ता भयो । मुद्दा दर्ता पश्चात हाम्रो अर्को मिसन सुरु भयो । हामी फेरि दिल्ली गयौं ।
केही सूचनाहरू संकलन गरेर हामी दिल्लीस्थित द्धारका भन्ने ठाउँमा बस्यौ । भक्तपुरमा समातिएको एक युवकको बयान अनुसार हामी द्धारका पुगेका थियौ, जहाँ गोरखाकी युवतीलाई पहिला राखिएको थियो ।
त्यहाँ हामीले केहि दिन सूचनाको आधारमा नेपाली महिलाहरू राखिएको अपार्टमेन्ट खोज्न थाल्यौ र भेट्यौ पनि । तर त्यहाँभित्र हामीले नै छापा हान्न सक्ने अवस्था थिएन । न त हामीसंग छापा हान्ने अधिकार नै थियो । त्यस्तो जटिल अवस्था पछि हामी अन्य सम्भाबित स्थानहरूको पहिचान गर्न तर्फ लाग्यौं ।
हामी दिल्लीस्थित जीबी रोड पुग्दा दिउसोको १२ बजेको थियो । त्यहाँ गुम्सिएका कोठीका झ्यालहरूबाट अर्धनग्न अवस्थामा युवतीहरू ग्राहकका लागि चिच्याईरहेका थिए ।
उनीहरूको त्यो पीडा मिश्रीत आवाजलाई नजिकैका प्रहरीहरू सुनिरहेका थिए । तर हातमा सुर्ती मोल्दै, मुखमा पान चपाउँदै पिच्च पिच्च थुक्दै टुलुटुलु हेरिरहेका थिए । उखरमाउलो गर्मीमा सडकमा हिँडिरहेका युवाहरू फटाफट कोठीमा छिर्दै निस्कदैँ गर्दै गर्थे । हामी करिब एक घन्टा त्यही वरीपरि बसेर टोलाइरह्यौं ।
करिब एक किलोमिटरको दुरीमा रोडको दुवैतर्फ रहेका ती पुराना घरहरूका तल सबै व्यापारिक थलो छ । तर त्यही व्यापारिक क्षेत्रको माथि भने अर्को व्यापार छ, अर्थात खुलेआम यौन धन्दा ।
स्थानीय अटो चालकहरूका अनुसार कोठी नं ६४ मा नब्बे प्रतिशत नेपाली केटीहरू छन् । जहाँ दलालहरूले नेपालबाट त्यहाँ पुर्याएका छन् । भारतीय अदालतले १८ वर्षमाथिका महिलाहरूलाई यौन व्यवसाय गर्न छुट दिएको भएता पनि उक्त कोठीहरूमा थुप्रै स–साना बालिकाहरू देखिन्थे । झ्यालबाट ग्राहक बोलाउने पनि बालिकाहरू नै थिए ।
अन्य कोठीहरूलाई भन्दा कोठी नं ६४ लाई सुरक्षित मानिदो रहेछ । त्यहाँ कुनै लुटपाट हुँदैन रे । अन्य कोठीहरूमा गएका ग्राहकहरूको पैसा, सुनहरू लुटिन्छ रे । जहाँ नेपाली युवतीहरू धेरै छन्, त्यहाँ लुटपाट पनि कम हुने त्यहाँ ग्राहकका रुपमा गईरहने एक युवा बताउँदै थिए ।
कोठीमै डरलाग्दा, ज्यान टिमिक्क परेका युवाहरू बसिरहेका थिए । कसैले फोटो खिच्यो या ग्राहकलाई बोलाउँदै गरेका युवतीहरूलाई केही नराम्रो बोल्योे भने ती युवाले ठाउँका ठाउँ त्यही ठेगान लगाउने रहेछन् ।
दिनभरी झ्यालबाट पुरुष बोलाईरहने युवतीहरू बेलुकी भएपछि त सडकमै आउने रहेछन् । बाटोमा हिँडिरहेका पुरुषहरूलाई समातेर तान्न पनि पछि नपर्ने ।
उनीहरूलाई त्यो व्यवहार गर्न बाध्य पारिएको थियो । तर केही महिला भने स्वेच्छाले यौन पेशा गर्न आएका पनि भेटिए । उनीहरूको निगरानीको लागि अन्य युवाहरू पनि नचिनिने गरेर खटाईने रहेछ ।
एउटा ग्राहकले एक अधबैशे महिलाको लागि पाँच सयदेखि हजारसम्म तिर्ने रहेछन् । उमेर कम भएकी युवतीको लागि दुई हजार देखि ३५ सयसम्म पैसा तिर्नुपर्ने । त्यो रकमबाट ती महिलाले सय रुपैयाँ मात्र पाउनेरहेछन् । बाँकी सबै रकम कोठी संचालकको भागमा ।
मुख्यगरी दिल्लीका विभिन्न स्थानहरूमा नेपाली युवतीहरूलाई लगि अपार्टमेन्ट लिएर राख्ने र होटलहरूको मागअनुसार उनीहरूलाई होटलहरूमा पठाउने नयाँ रणनीति पनि दलालहरूले अपनाएका रहेछन् ।
भारत हुँदै वैदेशिक रोजगारको लागि विभिन्न खाडी मुलुकहरू पुर्याउन दिल्लीको पहाडगन्जमा रहेका होटलहरूमा नेपाली महिला तथा युवतीहरूलाई राख्ने गरिएको पनि हामीले तथ्य फेला पारेका थियौं ।
त्यो बेलामा दिल्लीमा दिल्लीका जनताले रुचाईएका मुख्यमन्त्रि केजरीवाल थिए । झाडु अभियानबाट दिल्ली सफा गर्दै बहुमत जित्ने केजरीवालका आँखाले आफ्नो शहरमा खुलेआम युवतीहरूलाई बन्धक बनाई यौन धन्दा चलाईरहने मालिकहरूलाई भने देख्न सकेका थिएनन् या देखेर पनि नदेखे जस्तै गरे, उनैले जानुन् ।
नेपालमा महिलाहरू बेपत्ता हुने क्रम पनि बृद्धि भएको छ । बेपत्ता महिलाहरू बारे दलालले गोप्य सूचना राख्छन् । विदेश जाने भनेपछि कुन ठाउँ जाँदैछु भनेर स्वयम् महिलालाई समेत थाहा हुँदैन ।
कुनै सीप तथा परामर्श बिना नै विदेश गइरहेका हुन्छन् । बेरोजगारीको रापले पिल्सिएका कयौ महिलाहरू रोजगारको सिलसिलामा बेचबिखनमा परेर नारकीय जीवन जीउन बाध्य छन् ।
महिलाहरूमा वैदेशिक रोजगारको क्रेज बढ्नु र दलालहरूले नयाँ तरिकाबाट बेचबिखनको तरिका अपनाउने जस्ता गतिबिधिहरू बढिरहेका छन् ।
नेपाली महिलालाई कामदारको लागि आफ्नै श्रीमान र नातेदारले बाध्यपारी वैदेशिक रोजगारीमा पठाएको पाइन्छ भने कतिपय स्वेच्छाले गईरहेको पाईन्छ । यसरी जाँदा शारीरिक तथा मानसिक यातनामा पर्ने जोखिम पनि बढ्छ । यसको नियन्त्रणका लागि राज्यले सक्रियता बढाउनुपर्ने आवश्यकता छ ।
दैनिक रुपमा पत्रिका तथा इन्टरनेट मार्फत महिला बेचिएका खबरहरू आईरहन्छन् । तर कति महिला खाडी मुलुकमा बेचिए भन्ने कुरालाई भने हाम्रो राज्यले शून्यताको आँकडामा लिएको छ । यो दुखद् हो । रोजगारीको नाममा बेचबिखनको जोखिम मोलेका महिलाहरूको बारेमा समेत राज्यले ध्यान देओस् ।
अहिलेको युगमा पनि नेपाली महिलाहरुले यौनकै लागि बेचिनु पर्ने दुरावस्थाको अन्त्य हुनुपर्छ । रोजगारीका नाममा यौन र श्रम शोषणमा परेका महिलाहरुको उद्धार गरेर पुनस्र्थापना लागि राज्यले विशेष अभियान चाल्नुपर्छ ।
नत्र भने बहादुर र पराक्रमी नागरिकको देश भनेर विश्वमै बनाएको पहिचान गुमाएर छोरी बेच्ने देशको नाममा स्थापित हुन बेर नलाग्ला भन्न सकिन्न ।
